سازمان رفاهی تفریحی در نظر دارد پل ها و تابلوهای تبلیغاتی خود را در آینده نزدیک به مزایده بگذارد.

دراین راستاکانون هاو شرکت های تبلیغاتی سراسر کشور می توانند آمادگی لازم ( هزینه ، تخصص و

تجربه) را برای شرکت در  مزایده بدست آورند. زمان برگزاری مزایده در روزنامه های محلی شهرکرد و

همچنین در وبلاگ منشر خواهدشد.

می گویند روزی سقراط حکیم بر دروازه شهری نشسته بود. شخصی به او رسید و گفت: من ساکن فلان شهر هستم و پس از سال ها تصمیم گرفته ام شهر خودم را عوض کنم و به شهر دیگری کوچ کنم به نظر شما این شهر برای مهاجرت چگونه شهری است؟

سقراط از آن شخص می پرسد: اهالی شهر شما چگونه مردمی هستند؟

او می گوید: مردمی هستند بدبین و زورگو که در امانت خیانت می کنند و نسبت به هم نامهربان و بیگانه هستند.
سقراط می گوید: اهالی این شهر نیز چنین مردمی هستند و آن شخص را از مهاجرت به آن شهر منع می کند.
در روزهای بعد، که سقراط در همان محل نشسته بود شخص دیگری به سقراط مراجعه می کند و می گوید علاقمند است که به این شهر مهاجرت کند. سقراط همان سوال قبلی خود را تکرار می کند و می پرسد: به نظرت اهالی شهر خودت چگونه مردمی هستند؟

آن شخص می گوید: مردمی صمیمی، مهربان، امانتدار و با دیانت. سقراط برمی گردد و می گوید: اهالی این شهر هم این گونه اند و آن شخص را تشویق می کند که به آن شهر مهاجرت کند.

رفتارها و نگرشهای هر شهروندی در سرنوشت آن شهر دخالت دارد. شهروندی که خود را عضوی از خانواده بزرگ شهری می داند و تلاش می کند همواره وظایف شهروندی را به خوبی انجام دهد باعث می شود رفتارهای شهروندی و اجتماعی شده در دیگران نیز پرورش یابد. مطالعات نشان می دهد که شهروندان مسئولیت پذیر و آشنا به حقوق شهروندی خود به خود به وجود نمی آید، بلکه در اثر آموزش مهارتهای زندگی جمعی و تحت آشنایی با فرهنگ شهرنشینی اهالی می آموزند، چگونه در یک شهر زندگی کنند، چگونه حریم خصوصی دیگران را محترم بشمارند و در نهایت چگونه در اداره یک شهر مشارکت نمایند.

شهر خوب یافتنی نیست، بلکه ساختنی است. شهر خوب را شهروندان خوب می سازند در حالی که خود نیز به همراه آن ساخته می شوند.

«شهر بهشت»، وقتي شهرمان را اين گونه نام گذاري مي كنيم، به دنبال چه هستيم؟ اگر بخواهيم كوتاه و رسمي پاسخ دهيم، جواب اين است: تقويت هويت شهري، ايجاد احساس تعلق خاطر شهروندان به شهر گرمی، افزايش همبستگي اجتماعي و مشاركت پذيري شهروندان گرمی در حوزه مديريت شهري و. . . اما تك تك اين واژه ها نياز به توضيح دارد. بياييد يك بار ديگر اين سئوال را با خود مرور كنيم: چرا شهر بهشت؟

روح جمعي شهر، وقتي از هويت شهر سخن مي گوييم از چيزي صحبت مي كنيم كه لزوما در ظاهر و شكل شهر وجود ندارد، بلكه در شاكله شهر نمود پيدا مي كند. هويت شهر، با شكل شهر تفاوتهاي اساسي دارد. شهرهاي زيبايي داريم كه ممكن است هيچ عامل هويتي در آن ديده نشود يا برعكس، شهري وجود داشته باشد كه در نگاه اول، سيمايي بسيار زشت و آشفته داشته باشد مثل گرمی، ولي همبستگي هاي اجتماعي، ياري ها و كمك ها، فرهنگ و رسوم حسنه آن، شاكل هاي زيبا براي آن شهر بسازد.

هويت شهر در پس ظاهر و در واقع در بطن شهر نهفته است و ممكن است، هيچ ربطي به شكل و ظاهر شهر نداشته باشد.

هر چند با نگاهي عميق تر، هويت تثبيت يافته در يك شهر مي تواند در درازمدت آثار خود را بر شكل و ساختار ظاهري شهرسازي و شهرنشيني نيز بگذارد. اما به هرحال زيبايي و زشتي شهر دليل موجهي براي با هويت بودن شهر نيست. بحث درباره هويت شهري اين است كه داخل شهر چه مي گذرد و چه هنجارها و رفتارهايي در شهر به وقوع مي پيوندد.

اكنون با نگاهي دقيق تر مي توان به اين انديشید كه عناصر تشكيل دهنده هويت شهر چيست و اين عوامل چه تاثيري بر همديگر دارند؟ اولين نكته اي كه بايد بدانيم آن است كه ارتباط بين عوامل هویت دهنده شهر ارتباطي دوسويه است. شهر بدون عامل انساني مفهوم ندارد. اگر در شهري، شهروند وجود نداشته باشد، آنجا شهر نيست. بنابراين وقتي از شهر صحبت مي كنيم، صحبت از تعاملات انساني است.

تعاملات انسان با انسان، انسان با محيط و انسان با شهر. به همين دليل عوامل تشكيل دهنده هويت شهر، همان عناصر شكل دهنده به هويت انسان است.

محورهاي شناخت و تعميق هويت شهري

براساس تعريفي كه از هويت شهري به دست آمد، براي تقويت هويت شهرگرمی بايد با نگاهي به خصايص ويژه فرهنگي و مكاني گرمی، محورهاي زير در دستور كاري كساني قرار گيرد كه درصدد شناخت و تعميق هويت شهري گرمی اند.

• تاثيرگذاري فرهنگ گذشت و ایثار بر فرهنگ و هويت شهري گرمی

• بازشناسي رويدادها و حوادث تاريخي شهر و همچنين بازشناسي شخصيت ها و چهره هاي اثرگذار در تاريخ شهر گرمی

• بررسي لهجه و زبان ،آيين ها، آداب و رسوم، بازيهاي بومي و مراسمهاي سنتي و اصيل گرمی

• شناساندن بافت ها و فضاهاي طبيعي و ديدني شهر

• اهتمام به آموزش شهروندان و آشنايي آنها با هويت تاريخي شهر و محلات مختلف

• ايجاد عناصر فرهنگي در شهر و محلات و توجه به عناصر ديگر تشكيل دهنده هويت شهر از جمله نما و منظره شهري

• گسترش گردشگري و استفاده از پتانسيل ها و ظرفيت هاي شهر با ايجاد زيرساخت ها و تاسيسات مورد نياز خصوصا ساخت هتل، سینما، فضای سبز، پارک و غیره

به نظر شما با چه نشانه هايي شهر گرمی تعريف و از روستا جدا مي شود؟ تراكم جمعيت و تراكم فضايي (ساخت خیابانها، جدول، بلوار، نهاد های اداری و سایر موارد) دو نقطه كليدي براي شناخت شهر است.

رسيدن به اين تعريف، پيامدش شكل گيري معاني اجتماعي در فضاي شهري است و از اين طريق فضاي شهري و ساختمان ها صورت اجتماعي پيدا مي كنند.

بخشي از بحران بي هويتي در معماري شهري گرمی به خاطر نبود الزام هاي نوسازي است. در شهرسازي يك وضع مطلوب و يك واقعيت اجتماعي كه در عملِِِ اجتماعي رخ مي دهد، وجود دارد. متأسفانه در رابطه با گرمی واقعیت اجتماعی به گونه ای است که در عمل بافت شهری بیشتر همانند یک روستا می ماند تا یک شهر! و این چیزی است که باید آن را بپذیریم.

شهر تصويري از اراده اجتماعي شهروندان و ديدگاه هاي فكري و فرهنگي آن ها را منعكس مي كند. معاني نهفته اجتماعي و سبك هاي زندگي كه رخ مي نمايد و ممكن است از مدل ذهني ما فاصله داشته باشد. فعالان اجتماعي و مسئولان دوست دارند، مردم سبك زندگي و روابطي در چهارچوب قواعد ديني داشته باشند ولي درعمل اجتماعي چيزهاي ديگري مي بينيم كه در الگوي پوشش و مصرف خود را نشان مي دهد.

فرهنگ را مي توان به دو بخش رسمي و غيررسمي تقسيم كرد. فرهنگ رسمي آن چيزي است كه مي خواهيم باشيم و از طريق رسانه ها و مسئولان آن را تبليغ مي كنيم. اما فرهنگ غيررسمي آن چيزي است كه هست و خود را در قالب زندگی فرهنگي نشان مي دهد.

ما در شهرهاي کوچک، گوناگوني و تنوع فرهنگي، اجتماعي زیادی نداريم. بايد به دنبال نسخه واحدي براي فرهنگ عامه بود زیرا ساکنین شهر گرمی با توجه به اینکه اکثراً از روستا های اطراف آن مهاجرت کرده اند و ساکنان این روستا ها هم به لحاظ فرهنگی و سبک زندگی تفاوت چندانی باهم ندارند. گرمی شهري با هويت هاي نه چندان متفاوت به لحاظ سبك زندگي است و در پس چهره مذهبي و تلاشگر افراد آن، متأسفانه نابساماني هاي اخلاقي وجود دارد كه يك وضعيت هشداردهنده است.

در این قسمت با عباراتی کنایه ای مسئولیت خود و شهروندان گرمی را در قبال بهبود وضعیت شهر بیان می کنیم که باشد تا همه ما درصدی از این وظایف خود را در قبال شهر گرمی انجام بدهیم.

چه کسی مسئول است؟

مهمان مهمی داشتم که از من خواست او را در شهر خودم بگردانم. برای اولین بار بود که چاله هایی را می دیدم که در خیابان های گرمی متبلور بود و مصالح ساختمانی که در پیاده رو ها ریخته است و راننده ها که ماشین خود را دوبله پارک کرده و رفته اند. انگار که مسئول همه ی این مشکلات خودم باشم، ذره ذره پیش مهمانم آب می شدم. شاید بگویید از قصد غرزورزی یا خدای نکرده دشمنی با کسانی این حرف را می زنم، اگر حرفم را باور ندارید مهمان عزیزتان را در شهر بگردانید. ببینید شهر شما باعث افتخارتان است یا آبروریزیتان.

دیر هنگام بود. شهروندی از پنجره ی خانه خود بیرون از خانه را تماشا می کرد. احساس کرد در آن دور دورها آتشی روشن است و دودی از آن آتش بلند است.

او به این قضیه بی تفاوت شد و رفت خوابید. در حالی که صبح آن روز خود و خانواده اش به علت سوختگی شدید راهی بیمارستان شده بودند. آتش به خانه ی آنها نیز سرایت کرده بود. حالا شما بگویید آیا در شهر گرمی شخصی هست که مصداق شهروند بالا را نقض نماید!؟ هدف شما اگر زندگی است به فکر شهرتان باشید، چون 24 ساعته در آن حضور دارید. لذا من می گویم؛ هدف ما اگر فقط زنده بودن است، در میان انبوه زباله ها، لجن ها و چاله چوله ها هم می توان زنده ماند. متفکرانِ صاحبان خرد و دست اندر کاران هر شهری مغز آن شهر هستند.

جامعه شناس گفت:  روی آرزوها و امیال شهروندان کار کن. شهروندانی که فقط  امروز را می بینند، در  حوزه­ی  امروز حبس    می شوند. شهروندانی که فقط خودشان را می بینند، شهر را به خانه خودشان می آورند و شهروندانی که شهرشان را می بینند، سرنوشت خانه را به سرنوشت شهر گره می زنند.

به نظر شما شهروندان عزیز گرامی شعار ما، شعار شهروندان کدام یک از شهر زیر می تواند باشد و چه زمانی و چگونه می توانیم این شعار را عملی کنیم؟

یکی اینکه اول من، دوم شهر من، سوم کشور من شعار شهروندان شهر دیگر این بود: اول کشور من، بعد شهر من، سوم من، وقتی وارد شهر اول می شدی متوجه می شدی همه به فکر خودشان هستند در حالیکه همه از وضعیت موجود شهر به تنگ آمده بودند چون احساس می کردند شهر آنها یک جهنم است و کسی دیگر به فکر شهر و کشور نبود. وقتی وارد شهر دوم می شدی نمونه ی

اجازه می خواهم یک مطلبی را به صورت کاملاً جدی برای شما عزیزان بیان کنم؛ در گذشته چنین استنباط می شد که شهردار است که یک شهر را کنترل و هدایت می کند، اما در طول چند سال اخیر، این نحوه ی تفکر به وجود آمده است که آشنایی شهروندان به حقوق و وظایف شهروندی است که باعث خود کنترلی و شهر کنترلی می شود. هر چه شهروندان با حقوق خود بیشتر آشنا باشند و نسبت به انجام وظایف شهروندی بیشتر بکوشند، آن شهر آبادتر، زیباتر و در نهایت برای زندگی سالمتر خواهد بود. حالا می من از شما می پرسم ما چگونه می توانیم خود کنترل و شهر کنترل باشیم؟

می پرسید: چگونه بدانم که شهری برای زندگی مناسب است؟

می گفتم: از رضایت شهروندان

می پرسید: چگونه بدانم که شهری در حال پیشرفت است؟

می گفتم: از درایت شهروندان

می پرسید: چگونه بدانم که شهری مورد رحمت خداوند است؟

می گفتم: از صداقت شهروندان

می پرسید: چگونه بدانم شهری شورای شهر خوبی دارد؟

می گفتم: از هدایت شهروندان

می پرسید: چگونه بدانم شهری جوانان موفقی تربیت می کند؟

می گفتم: از حمایت شهروندان

گروه فضای مجازی: پايگاه اطلاع‌رسانی حضرت آيت‌الله خامنه‌ای به‌مناسبت نام‌گذاری سال 1391

توسط ايشان به نام سال «توليد ملی، حمايت از كار و سرمايه ايرانی» به بازخوانی بيانات گذشته

ايشان در اين خصوص پرداخته و تعدادی از فايل‌های صوتی سخنان مقام معظم رهبری را در اين

پايگاه اينترنتی بارگذاری كرده است.

پايگاه اطلاع رسانی حضرت آيت‌الله خامنه‌ای به‌مناسبت نام‌گذاری سال 1391 به نام سال «توليد ملی،

حمايت از كار و سرمايه ايرانی» با انتشار فايل صوتی گزيده‌ای از بيانات گذشته مقام معظم رهبری در اين

خصوص، به بازخوانی سخنان ايشان درباره «توليد ملی، حمايت از كار و سرمايه ايرانی» پرداخته است.

بنابر اين گزارش، «آفات اجتماعی»، «كيفيت توليد»، «واردات بی‌رويه»، «وظيفه ثروتمندان»، «ساختمان اجلاس

سران»، «نقش اصناف و بازاريان»، «حاجی ايرانی» و «امنيت شغلی» از جمله عناوينی است كه تاكنون در اين باره در پايگاه اطلاع‌رسانی حضرت آيت‌الله خامنه‌ای قرار گرفته است.

در بخشی از سخنان ايشان درباره آفات اجتماعی دلبستگی به توليدات بيگانه می‌شنويم: «يكى از آفات موجود

اجتماعى ما كه ريشه آن، ميراث دوران طاغوت و دوران ظلمانىِ گذشته است، همين است كه افراد، دلبسته

به توليدات بيگانه باشند. يك وقت توليد داخلى نداشتيم؛ يك وقت توليد داخلى، توليد غيرقابل مصرفى بود؛ امروز

اينجورى نيست؛ امروز توليدات داخلى، توليدات مرغوب و مطلوب است. در عين حال يك عده‌اى خوششان

مى‌آيد كه بگويند فلان نشان خارجى روى لباس‌شان هست يا روى وسيله خوراكى‌شان هست؛ اين يك بيمارى

است؛ اين بيمارى را بايد علاج كرد. اين كار، توجه نكردن به اين است كه ما در اين مملكت داريم زندگى می‌كنيم

و از نعمت‌هاى الهى بر اين كشور داريم برخوردار می‌شويم. آن وقت پولى را كه در اين كشور به دست مى‌آوريم،

می‌ريزيم توى جيب يك كارگر خارجى، به زيان يك كارگر داخلى. اين معنايش اين است كه ما به نياز داخل، به

كارگر داخل كه دارد زحمت می‌كشد و جنس توليد می‌كند، بى‌اعتنائى می‌كنيم، می‌رويم سراغ كارگر خارجى. اين خيلى عادت بدى است.»

همچنين در سخنان ايشان درباره كيفيت توليد می‌شنويم: «رحم اللَّه امرا عمل عملا فاتقنه»؛ رحمت خدا بر آن

انسانى كه كارى را انجام بدهد و آن را متقن انجام بدهد، درست انجام بدهد. اين آينده‌نگرى است، غير از امروز.

شما امروز ببينيد در دنيا كمپانى‌هائى هستند 100 سال است اين‌ها دارند كار می‌كنند، 150 سال است دارند

كار می‌كنند و محصولات‌شان در دنيا فروش می‌رود. اسم اين‌ها كافى است كه جنس را توی بازار رايج كند؛ به

خاطر اين‌كه درست كار كردند، خوب كار كردند، مشترى مطمئن است به اين‌ها. شما می‌گوئيد كه ما سفارش

كنيم به مردم كه توليدات داخلى را مصرف كنند. من كه خب چند سال است دارم سفارش می‌كنم؛ بنده كه

بارها گفته‌ام، منتها اين با شعار درست نمی‌شود. خب، بله يك مقدارى مردم حالا يك اعتمادى بكنند، يك

اعتنائى بكنند به حرف ما، به خاطرى كه مثلاً ما گفتيم، بروند يك مقدارى چه كنند؛ اين يك بخشى از قضيه

است. يك بخش ديگر هم مربوط به كيفيت است. خب كيفيت را بايد بالا برد؛ كيفيت‌ها را بايد بالا برد.»

به نقل از شبکه قرآنی ایران(اینکا)

 پیدایش جشن نوروز 

جشن نوروز را به نخستین پادشاهان نسبت می دهند. شاعران و نویسندگان قرن چهارم و پنجم هجری چون فردوسی، عنصری، بیرونی، طبری و بسیاری دیگر كه منبع تاریخی و اسطوره ای آنان بی گمان ادبیات پیش از اسلام بوده ، نوروز را از زمان پادشاهی جمشید می دانند.

در خور یادآوری است كه جشن نوروز پیش از جمشید نیز برگزار می شده و ابوریحان نیز با آن كه جشن را به جمشید منسوب می كند یادآور می شود كه : «آن روز كه روز تازه ای بود جمشید عید گرفت؛ اگر چه پیش از آن هم نوروز بزرگ و معظم بود».

روایت های اسلامی درباره نوروز

آورده اند كه در زمان حضرت رسول (ص) در نوروز جامی سیمین كه پر از حلوا بود برای پیغمبر هدیه آوردند و آن حضرت پرسید كه این چیست؟ گفتند كه امروز نوروز است. پرسید كه نوروز چیست؟ گفتند عید بزرگ ایرانیان. فرمود: آری، در این روز بود كه خداوند عسكره را زنده كرد. پرسیدند عسكره چیست؟ فرمود عسكره هزاران مردمی بودند كه از ترس مرگ ترك دیار كرده و سر به بیابان نهادند و خداوند به آنان گفت بمیرید و مردند. سپس آنان را زنده كرد وابرها را فرمود كه به آنان ببارند از این روست كه پاشیدن آب در این روز رسم شده. سپس از آن حلوا تناول كرد و جام را میان اصحاب خود قسمت كرده و گفت كاش هر روزی بر ما نوروز بود.

و نیز حدیثی است از معلی بن خنیس كه گفت: روز نوروز بر حضرت جعفر بن محمد صادق در آمدم گفت آیا این روز را می شناسی؟ گفتم این روزی است كه ایرانیان آن را بزرگ می دارند و به یكدیگر هدیه می دهند. پس حضرت صادق گفت سوگند به خداوند كه این بزرگداشت نوروز به علت امری كهن است كه برایت بازگو می كنم تا آن را دریابی. پس گفت: ای معلی ، روز نوروز روزی است كه خداوند از بندگان خود پیمان گرفت كه او را بپرستند و او را شریك و انبازی نگیرند و به پیامبران و راهنمایان او بگروند. همان روزی است كه آفتاب در آن طلوع كرد و بادها وزیدن گرفت و زمین در آن شكوفا و درخشان شد. همان روزی است كه كشتی نوح در كوه آرام گرفت. همان روزی است كه پیامبر خدا، امیر المومنین علی (ع) را بر دوش خود گرفت تا بت های قریش را از كعبه به زیر افكند. چنان كه ابراهیم نیز این كار را كرد. همان روزی است كه خداوند به یاران خود فرمود تا با علی (ع) به عنوان امیر المومنین بیعت كنند. همان روزی است كه قائم آل محمد (ص) و اولیای امر در آن ظهور می كنند و همان روزی است كه قائم بر دجال پیروز می شود و او را در كنار كوفه بر دار می كشد و هیچ نوروزی نیست كه ما در آن متوقع گشایش و فرجی نباشیم، زیرا نوروز از روزهای ما و شیعیان ماست.

جشن نوروز

جشن نوروز دست كم یك یا دو هفته ادامه دارد. ابوریحان بیرونی مدت برگزاری جشن نوروز را پس از جمشید یك ماه می نویسد: « چون جم درگذشت پادشاهان همه روزهای این ماه را عید گرفتند. عیدها را شش بخش نمودند: 5 روز نخست را به پادشاهان اختصاص دادند، 5 روز دوم را به اشراف، 5 روز سوم را به خادمان و كاركنان پادشاهی، 5 روز چهارم را به ندیمان و درباریان ، 5 روز پنجم را به توده مردم و پنجه ششم را به برزگران. ولی برگزاری مراسم نوروزی امروز، دست كم از پنجه و «چهارشنبه آخر سال» آغاز می شود و در «سیزده بدر» پایان می پذیرد. ازآداب و رسوم كهن پیش از نوروز باید از پنجه، چهارشنبه سوری و خانه تكانی یاد كرد.

پنجه (خمسه مسترقه)

بنابر سالنمای كهن ایران هر یك از 12 ماه سال 30 روز است و پنج روز باقیمانده سال را پنجه، پنجك، یا خمسه مسترقه، گویند. این پنج روز را خمسه مسترقه نامند از آن جهت كه در هیچ یك از ماه ها حساب نمی شود. مراسم پنجه تا سال 1304 ، كه تقویم رسمی شش ماه اول سال را سی و یك روز قرارداد، برگزار می شد.

میر نوروزی

از جمله آیین های این جشن 5 روزه، كه در شمار روزهای سال و ماه و كار نبود، برای شوخی و سرگرمی حاكم و امیری انتخاب می كردند كه رفتار و دستورهایش خنده آور بود و در پایان جشن از ترس آزار مردمان فرار می كرد. ابوریحان از مردی بی ریش یاد می كند كه با جامه و آرایشی شگفت انگیز و خنده آور در نخستین روز بهار مردم را سرگرم می كرد و چیزی می گرفت. و هم اوست كه حافظ به عنوان « میرنوروزی» دوران حكومتش را « بیش از 5 روز» نمی داند.

از برگزاری رسم میر نوروزی، تا لااقل 70 سال پیش آگاهی داریم. بی گمان كسانی را كه در روزهای نخست فروردین، با لباس های قرمز رنگ و صورت سیاه شده در كوچه و گذر وخیابان می بینیم كه با دایره زدن و خواندن و رقصیدن مردم را سرگرم می كنند و پولی می گیرند بازمانده شوخی ها و سرگرمی های انتخاب «میر نوروزی» و «حاكم پنج روزه » است كه تنها در روزهای جشن نوروزی دیده می شوند و آنان در شعرهای خود می گویند: «حاجی فیروزه، عید نوروزه، سالی چند روزه».

اسامی برگزیدگان جشنواره به استقبال بهار در بخش سبزه

اسامی برگزیدگان جشنواره به استقبال بهار در بخش سفره هفت سین

 همچنین به 34 نفر شاسته تقدیر نفری 40/000 هزار تومان و بقیه شرکت گندگان نفری 20/000 هزار تومان هدیه داده شد

10 گام برای داشتن یک اتوبوس با حال(گام های دوم و سوم)

از کتاب شهروندگل گلاب